Gerbrand Bakker

Wat ik dan weer denk: hoe komt het toch dat de bestsellers, de boeken waardoor schrijvers beroemd zijn geworden en die iedereen kent, dat ik die over het algemeen de mindere boeken vind? Lolita van Nabokov, nou nee, geef mij maar Glory. A Clockwork Orange van Burgess, dank u wel, geef mij maar Earthly Powers of The complete Enderby. Ik vind The catcher in the rye voornamelijk een boos boek, misschien wel ‘makkelijk’ daardoor, het veel mildere en diepere Nine Stories is niet boos en ik vermoed dat die verhalen mij ernstig beïnvloed hebben. Gisteravond, na wat drank, en nog onkundig van Salingers overlijden, hoorde ik mezelf tegen twee dichters zeggen: “Volgens mij schrijf ik boeken als een gemankeerde taoïst.” Dit omdat ik ooit de Tao Te Ching in een hoek gegooid heb omdat ik meende het te begrijpen, en dat was zo iets beangstigends, dat kon ik helemaal niet aan. Nooit uitgelezen.
Verder schreef ik vorige week zoals gewoonlijk een column voor De Groene Amsterdammer, (gisteren op de mat bij de abonnees) met daarin deze passage: ‘[...]Dat hoeft ook niet, dat zijn zaken waar ik niets mee te maken heb. Vanaf de zijlijn, nee niet eens de zijlijn, meer vanuit het uiterste verre veld bij honkbal, als een catcher in the rye, kan ik bezien, als ik daar zin in heb, hoe het reilt en zeilt bij De Groene.[...]’. Stom toeval natuurlijk, maar zoals altijd met toeval, kan ik me nooit helemaal aan de indruk onttrekken dat het iets te betekenen heeft. Niet te diep over nadenken, sublimeren maar weer. Altijd maar sublimeren. Van het Latijnse sub ‘onder’ + limen ‘drempel’ of ‘deur(balk)’. Of elimineren, dat kan natuurlijk ook: ex ‘uit’ of ‘weg’ + limen: als een vuilniszak over de drempel, weg met die troep.

vrijdag 29 januari 2010
» reageer « » reacties (1) « » stuur door « » printvriendelijk « » link «

Weblog van Gerbrand Bakker